Kara Gün Dostu

Kara Gün Dostu (Anı)

Karlı bir kış gecesiydi. Küçük kardeşim Ayşe’yle ben, televizyonda film seyrediyorduk. Babam gazetesine dalıp gitmişti. Annem ise, kardeşime yeni bir elbise dikiyordu.

Birdenbire elektrikle kesildi. Kardeşimle birlikte, annemin yanına sokulduk. Dışarıdan sürekli olarak horoz sesleri, köpek havlamaları duyuluyordu. Babam, perdeyi araladı. Küçücük kasabamız karanlıklar içinde kalmıştı.

Aradan çok geçmedi. Arka arkaya gürültüler ve insan çığlıkları duyuldu. Evimiz salıncak gibi sallanmaya başladı. En son duyduğum ses, Annemin hıçkırıklarıydı…

Ertesi sabah kocaman bir çadırda açtım gözlerimi. Benim gibi daha bir çok çocuk vardı. Kadınlar, erkekler de vardı. Beyaz giyimli hemşireler koşuşup duruyordu çevremizde.

Az ilerde konuşulanlara kulak verdim…

“Kasabanın tüm evleri yıkıldı.” Diyordu bir erkek.

Birisi ona karşılık veriyordu:

“Kızılay yardımımıza koştu. Evlerin yerini çadır aldı şimdi. Yoksa bu kış gününde sokakta kalmıştık…”

Küçücük beynimin içinde düşünceler uçuşmaya başladı. Demek bu kara günümüzde Kızılay yardım elini uzatmıştı bize. İlkokul birinci sınıfta adını öğrendiğim Kızılay adı şimdi biraz daha anlam kazanmıştı benim için. Yalnız benim değil, daha başkaları için de anlam kazanmıştı kuşkusuz.

Bir Cevap Yazın

E-posta hesabınız yayımlanmayacak. Gerekli alanlar * ile işaretlenmişlerdir